Roślina okopowa z rodziny komosowatych pochodząca od buraka dzikiego spotykanego do dziś na wybrzeżach Morza Śródziemnego i Kaspijskiego. Początkowo uprawiano go tylko jako warzywo ogrodowe i roślinę pastewną. Pierwsze wzmianki o buraku pochodzą już ze starożytności, m. in. z Babilonu, Grecji i Rzymu. Na ziemie polskie trafił wcześniej niż do Europy Zachodniej, przywieziony w czasach przedpiastowskich najprawdopodobniej z Bizancjum. Przełom w jego zastosowaniu nastąpił w XVIII w. wraz z badaniami Marggrafa i Acharda, którzy odkryli w korzeniu dużą zawartość sacharozy. Od tego czasu jest jedną z najpopularniejszych roślin przemysłowych, uprawianą szeroko w Europie, Ameryce Północnej i Azji. Masa przeciętnego buraka wynosi od 0,5 do 1 kg, a średni uzyskiwany plon - powyżej 40 ton z ha. Roślina udaje się najlepiej w płodozmianie z pszenicą, na glebach żyznych i średnio żyznych, zasobnych w wilgoć i niezakwaszonych. Jej uprawa wymaga nawożenia, częstych zabiegów pielęgnacyjnych i nasłonecznienia w fazie dojrzewania, które zwiększa zawartość cukru.