|
 |
|
Szukaj w serwisie
|
|
|
 | Historia cukru |
Kto jako pierwszy odkrył niezwykłą słodycz cukru, tego dokładnie nie wiadomo. Według niektórych źródeł byli nimi mieszkańcy Papui Nowej Gwinei, którzy już 8 tysięcy lat p.n.e. mieli uprawiać trzcinę cukrową. Stamtąd dotarła ona do Polinezji i krajów Azji Południowo-Wschodniej.
Większość badaczy jako ojczyznę tego produktu wymienia jednak starożytne Indie. To właśnie tam około 3000 r. p.n.e. rozpoczęto wytwarzanie cukru do celów spożywczych i narodziła się nazwa siakkar (w sanskrycie: piasek). Rozróżniano zarówno gur (czyli cukier trzcinowy) jak i jaggery (cukier palmowy); używane powszechnie w kuchni wedyjskiej do sporządzania potraw i deserów. Dowodem ich znaczenia i popularności jest stara hinduska tradycja nakazująca po dziś dzień rozpoczynać posiłek od słodkiego dania.
Na Stary Kontynent wieści o trzcinie rodzącej słodki miód przynieśli w IV w. p.n.e. żołnierze Aleksandra Macedońskiego. Do tego czasu jedynym środkiem wykorzystywanym do słodzenia potraw był miód. Na szerszą skalę cukier zaczął docierać do Europy dopiero za pośrednictwem Rzymian prowadzących ożywiony handel z Indiami. O jego wielkości świadczą roczne obroty dochodzące do 60 mln rzymskich sestercji, co w przeliczeniu na współczesną walutę odpowiada kwocie pół miliona angielskich funtów. Cukier był jednak na terenie Imperium Romanum niezwykle drogi i importowany wyłącznie jako środek medyczny.
W tym samym czasie produkt zawędrował z Indii do Chin, gdzie udoskonalono uprawę trzciny i po raz pierwszy zaczęto wytwarzać cukier w czystej postaci. Jego popularyzację zawdzięczamy jednak Arabom, którzy rozpowszechnili trzcinę na Bliskim Wschodzie i w basenie Morza Śródziemnego zakładając plantacje m.in. w Syrii, Hiszpanii, Egipcie, Palestynie, na Cyprze i Sycylii. To właśnie dzięki nim siakkar przekształcił się w sukkar, a słowo cukier weszło na stałe do słownika i tradycji kulinarnej krajów Europy. Osiągnięcia muzułmanów docenili chrześcijanie, którzy w XIV w. przejęli od Arabów umiejętność produkcji cukru z trzciny. W Średniowieczu, nie doceniającym smaku i rozkoszy stołu, był on jednak nadal towarem dla elit, spożywanym często jako środek na rozmaite schorzenia np. bóle głowy. Z czasem głównym ośrodkiem handlu cukrem trzcinowym stała się Wenecja, której kupcy sprzedawali go odbiorcom w całej Europie. Mimo to w dobie Renesansu spożycie cukru było wciąż niewielkie i wynosiło tylko około 1 łyżki rocznie na głowę.więcej...
|
|
|
|
Biuletyn Informacji Publicznej
